Nieuwsarchief

Heritage Blues Orchestra
Heritage Blues Orchestra zette op 20 maart 2013 in People’s Place in Amsterdam een perfecte performance neer. Begin 2012 bracht de negen man sterke formatie haar debuutalbum ‘And Still I Rise’ uit en sleepte onmiddellijk een Grammy nominatie in de wacht voor Best Blues Album 2012. Het album werd ook door The Blues Foundation hogelijk geprezen met twee nominaties voor de Blues Music Awards 2013 (Best Album en Best Traditional Blues Album). Alle nummers van het album passeerden zo ongeveer de revue in deze huiveringwekkend meeslepende performance. Het was een muzikale reis van Memphis naar New Orleans dwars door de Mississippi delta met een mix van gospel, blues, worksongs, soul en New Orleans jazz. Fantastisch uitgevoerde traditionals in een modern jasje, met name ook door de vier blazers die deel uitmaakten van de formatie.
Niet op het album, maar wel op de playlist een verpletterend mooie versie van de traditional St. James Infirmary, uitgevoerd door vader en dochter Simms. Je kon bij wijze van spreken een speld horen vallen in de zaal, zo indrukwekkend.


Robert Cage 1937 – 2012
Op 23 juli 2012 overleed bluesman Robert Cage. Hij maakte zijn hele leven muziek, maar heeft slechts één cd gemaakt. Hij tourde onder meer door Europa en Japan, maar bleef het liefst thuis in Mississippi. In april 2010 had ik het voorrecht om hem te interviewen in zijn woonplaats Woodville, in het zuiden van Mississippi.
Meer over Robert Cage


Tinariwen: muziek van het hart en de ziel

Paradiso 18-10-2011: Sahara-blues wordt het genoemd, of toeareg-blues. Zelf noemen ze hun muziek ‘assouf’, muziek die over heimwee en nostalgie gaat en over het lijden van de ziel. Het is hun bluesmuziek.
De sound van Tinariwen kan het best worden omschreven als traditionele Noord-Afrikaanse muziek die op een moderne, Westerse wijze opnieuw is geïnterpreteerd. Gitaren vervangen de traditionele instrumenten, rock- en popinvloeden doen hun werk en de lang uitgesponnen monotone klanken die uit deze mix voortkomen zijn ongewoon hypnotiserend.
De muziek is ontstaan vanuit een groeiend zelfbewustzijn van de nomaden-bevolking en als een politieke aanklacht tegen de bedreigde traditionele nomadische leefwijze van de Toearegs in het Saharagebied.
Ze zingen over de liefde voor de woestijn, de mensen en de nomadische cultuur, maar ook over onderdrukking en het leven in ballingschap, als speelbal van politieke belangen. Muziek van het hart en de ziel!

John Primer in Easterein
Op 1 oktober 2011 maakte Chicago-bluesman John Primer zijn opwachting in Easterein. Deze internationaal vermaarde muzikant speelde in de band van Willie Dixon en was jarenlang een vaste waarde in de band van Muddy Waters. De 66-jarige Primer tourt over de hele wereld en was nu neergestreken in Easterein, een klein dorp op het Friese platteland, waar hij een enthousiast publiek aantrof. Primer bleek weer garant te staan voor Chicago blues in optima forma en werd daarbij voortreffelijk terzijde gestaan door onder meer Hein Meijer, beter bekend als Little Boogie Boy.
Om een beetje de smaak te pakken te krijgen hier een video van een optreden in de vermaarde bluesclub B.L.U.E.S. in Chicago:

David ‘Honeyboy’ Edwards overleden.
De enige nog levende muzikale link met blueslegende Robert Johnson, is op maandag 29 augustus 2011 overleden. Als je David ‘Honeyboy’ Edwards ooit zag optreden [en ik had dat genoegen verschillende malen] voelde je dat je rechtstreeks getuige was van de geschiedenis van de blues.  Honeyboy Edwards was erbij toen Robert Johnson in 1938 werd vergiftigd en hij maakte de meest onwaarschijnlijke dag van zijn leven mee in 2008, toen een zwarte man gekozen werd tot president van de Verenigde Staten.
Honeyboy werd in 1915 in Shaw, Mississippi, geboren en trad zijn hele leven op. Zijn biografie “The World Don’t Owe Me Nothing” geeft een fascinerend beeld van het leven van een bluesman. Zijn laatste optreden was tijdens het Juke Joint Festival in Clarksdale in april 2011.
Lees verderop in deze kolom over Edwards’ biografie.

Times Like Deese – een verrassende Nederlandse film over de blues
De Nederlandse documentairemakers Maarten Schmidt & Thomas Doebele gingen in 2010 op zoek naar de oude bluesmuzikanten en hun moderne opvolgers, de rappers en hiphoppers. Ze reisden daarvoor naar de Mississippi Delta, de bakermat van de blues. Ze spraken er met muzikanten over de bewogen geschiedenis van het Amerikaanse zuiden, over de slavernij, over discriminatie, over Vietnam en Afghanistan en over de huidige



[Bluesman L.C. Ulmer]
economische en politieke situatie. Ze kwamen terug met een documentaire, waarin aan de hand van bluesteksten de sociaal-maatschappelijke situatie van toen en nu wordt becommentarieerd. Een documentaire die ook vol zit met interessante muziek van onder meer ‘Blind Mississippi’ Morris Cummings, L.C. Ulmer, James ‘Super Chikan’ Johnson, Josh ‘Razorblade’ Stewart, Enoch ‘7th Prophet’ El-Shamesh, Charlie Sayles en Jimmy ‘Duck’ Holmes.
De makers Maarten Schmidt & Thomas Doebele hebben een lange reeks van documentaires over sociaal-maatschappelijke onderwerpen op hun naam.
Zie voor extra informatie, biografieën, foto’s, filmpjes:
www.timeslikedeese.com

We Juke Up In Here!

We Juke Up In Here wordt de veelbelovende tweede film van bluesproducers Jeff Konkel en Roger Stolle over de diepgewortelde bluescultuur in de Mississippi Delta.
In 2008 trokken ze ook al filmend door de Mississippi Delta en dat leverde de fascinerende film M for Mississippiop. De makers werden overladen met lovende kritieken en sleepten verschillende prijzen in de wacht.
In de nieuwe film is het verhaal van Red Paden de leidraad, de man die al dertig jaar uitbater is van Red’s Lounge in Clarksdale, Mississippi. Hij kan putten uit een schat aan ervaring als het gaat om echte down-home bluesmuziek. Veel bluesveteranen hebben er een vaste stek gevonden om hun blues ten gehore te brengen. Met veel live-muziek, een onvervalst authentiek interieur en ijskoud bier is een bezoek aan Red’s sowieso al een belevenis op zich.
Helaas moeten we nog even wachten, want de film gaat pas in april 2012 in Clarksdale in premiere. Nog een goede reden om tegen die tijd het vliegtuig te pakken…
Website: www.wejukeupinhere.com
De makers:
Jeff Konkel van Broke & Hungry Records en
Roger Stolle van Cat Head Delta Blues & Folk Art.
Lees meer over de eerste bluesfilm van Roger Stolle en Jeff Konkel:

Highlands Festival 2011
Lil’ Ed, de afsluiter van Highlands 2011

Kinderen van beroemde vaders waren goed vertegenwoordigd op het podium van het Highlands Festival 2011. Kofi Baker, zoon van de roemruchte Cream-drummer Ginger Baker, Bernard Allison, zoon van Chicago-bluesman Luther Allison en Shemekia Copeland, dochter van de vermaarde Texas-bluesman Johnny Copeland. En dan was er ook nog Marcel Brood, zoon van onze eigen rock ‘n’ roll junkie Herman Brood, die een paar nummers zong met de Wild Romance.
Lees verder….
NO Blues: the best of both worlds.

Is het niet zonde om een weergaloze band pas te ontdekken op het moment dat ze bezig zijn afscheid te nemen van het publiek?
Op 27 mei stond de formatie NO Blues op het podium van XL De Ateliers in Dronten. De groep put uit folk, country, blues en klassieke Arabische muziek en omschrijft die muziek met de prachtige naam Arabicana. In de meest letterlijke zin van het woord staan we hier op de muzikale crossroads van Oost en West, van de oude wereld en de nieuwe wereld.
NO Blues is internationaal heel succesvol, maar toch zijn ze bezig met een uitgebreide afscheidstournee. In 2012 wordt een punt gezet achter een project dat in 2004 bedoeld was voor hooguit een paar maanden. In dat project werden Ad van Meurs (The Watchman), Anne-Maarten van Heuvelen (Hills) en Haytham Safia (luitspeler), mannen met zeer verschillende muzikale achtergronden, bij elkaar gebracht met de opdracht samen muziek te maken. In een soms moeizaam proces leidde dat tot een zeer bijzonder geluid, met als uiteindelijke resultaat dat er inmiddels al vier cd’s zijn uitgebracht.
NO Blues bewijst op een bijzondere manier dat een crossover van verschillende muziekstijlen vaak de mooiste muziek oplevert.

David ‘Honeyboy’ Edwards
‘The World Don’t Owe Me Nothing’
Op 8 mei 2011 was het de honderdste geboortedag van Robert Johnson en alhoewel hij slechts 27 jaar oud werd leeft zijn legende nog steeds voort.
De enige nog levende muzikale link met Robert Johnson is de inmiddels 95-jarige David ‘Honeyboy’ Edwards. Johnson en Edwards ontmoetten elkaar in het najaar van 1937, speelden in Johnsons laatste levensjaar regelmatig samen en hij was erbij toen Johnson tijdens zijn laatste optreden vergiftigde whiskey dronk, waarna hij enkele dagen later overleed. In het boek “The World Don’t Owe Me Nothing” vertelt Edwards over die periode, maar hij verschaft ons tevens een fascinerende inkijk in het leven van een rondtrekkende bluesman in de jaren dertig en veertig tot aan 1997, het jaar van publicatie van het boek. Met zijn verhalen brengt hij bovendien het dagelijks bestaan in het arme zuiden van de eerste helft van de twintigste eeuw op een zeer aansprekende wijze tot leven. Het boek is een absolute aanrader voor wie de bluesgeschiedenis van binnenuit wil leren kennen.
David ‘Honeyboy’ Edwards is geboren op 28 juni 1915 en is tot op de dag van vandaag een uitmuntend ambassadeur van de blues uit de Mississippi Delta. Hij speelt nog met grote regelmaat op nationale en internationale bluesfestivals.
Honeyboy Edwards is afkomstig uit Shaw, Mississippi, waar ook de in maart 2011 overleden bluespianist Pinetop Perkins opgroeide. Pinetop werd 97 en net als Honeyboy trad hij, haast onvermoeibaar, tot het allerlaatste moment op. Zoals Honeyboy zei: “Er moet daar in Shaw iets in het water hebben gezeten…”.

Hills, een bijzondere singer-songwriter…

Hills is de artiestennaam van Anne-Maarten van Heuvelen, een singer-songwriter wiens rootsmuziek en in blues gedrenkte songs de luisteraar weten te boeien van begin tot eind. Als lid van NO Blues stond hij op 27 mei 2011 op het podium van XL De Ateliers in Dronten, maar eerder die week speelde hij er solo: HILLS, op en top Amerikaans.

Big Jack Johnson – R.I.P.
Op 14 maart 2011 overleed in zijn woonplaats Clarksdale Big Jack Johnson, een van de meest gevierde en invloedrijke hedendaagse bluesmuzikanten uit de Mississippi Delta. ‘The Oil Man’, zoals zijn bijnaam luidde tourde veelvuldig en zijn faam reikte tot ver buiten de Verenigde Staten.
Big Jack Johnson in Red’s Lounge, 17 april 2010.

Samen met Frank Frost en Sam Carr vormde hij de legendarische Jelly Roll Kings waarmee hij in 1979 de lp ‘Rockin’ the Juke Joint Down’ uitbracht. Na het uiteenvallen van de band bracht hij nog talloze albums uit en in 2003 ontving hij voor zijn cd ‘Memphis Bar-B-Que’ een WC Handy Award in de categorie ‘Acoustic Blues Album of the Year’. Op die cd speelden ook Pinetop Perkins* (piano) en Kim Wilson (mondharmonica) mee.
Big Jack Johnson is 70 jaar geworden.

* Bluespianist Pinetop Perkins overleed een week later, op 97-jarige leeftijd, op 21 maart 2011. Een maand eerder won hij in de categorie ‘Best Traditional Blues Album’ nog een Grammy Award voor zijn album ‘Joined at the Hip’, dat hij samen met drummer/mondharmonicaspeler Wille ‘Big Eyes’ Smith maakte.
Robert Johnson op de verkeerde snelheid?
In 2011 is het honderd jaar geleden dat Robert Johnson werd geboren. Ondanks zijn vroegtijdige dood is zijn muzikale invloed ongekend; vrijwel alle grote namen in de blues- en rockwereld zeggen door hem beïnvloed te zijn. Toen Keith Richards voor het eerst een plaat van Robert Johnson hoorde vroeg hij aan collega-Stone Brian Jones “Who’s that?”, waarop Brian antwoordde: “Robert Johnson”.  “Yeah, but who’s the other guy playing with him?” vroeg Keith. Niemand dus, en voor Keith Richards was het vrijwel niet te bevatten dat slechts één man dit gitaargeluid voortbracht.
Maar kennen wij Robert Johnson eigenlijk wel via zijn muziek? Het hele oeuvre van Johnson bestaat uit slechts 29 songs, opgenomen in 1936-1937 en door Columbia in 1990 op cd uitgebracht getiteld ‘The Complete Recordings’. Al jaren geleden is de vraag opgeworpen of Johnson’s muziek niet op een te hoge snelheid wordt weergegeven. In het afgelopen jaar is ook door verschillende musicologen betoogd dat de songs zoals wij die nu kennen minstens 20 % sneller worden afgespeeld dan de originele opnames. Als de opnames op een lagere snelheid worden afgespeeld horen we een andere Robert Johnson: een minder hoog stemgeluid en een wat minder gejaagd gitaarspel.
Het is bekend dat men bij Vocalion, de maatschappij die Johnsons langspeelplaten uitbracht, wel vaker de snelheid van het opgenomen materiaal iets aanpaste. Het is dus heel goed mogelijk dat we de echte Robert Johnson helemaal niet kennen. Dat zullen we misschien nooit zeker weten, want de metalen matrijzen waarmee de originele 78-toeren platen zijn gemaakt zijn jaren geleden zoek geraakt.
Maar zelfs – of juist? – op een lagere snelheid klinkt Robert Johnson heel bijzonder.
Soul/gospel diva Mavis Staples in Paradiso
Maandag 15-11-2010 stondde 71-jarige Mavis Staples in Paradiso. De zangeres kan inmiddels terugkijken op een carrière van zestig jaar.
Mavis Staples is op tournee om haar nieuwste album te promoten. Na een eerdere samenwerking met Ry Cooder heeft ze nu Wilco-voorman Jeff Tweedy aan haar zijde, een van de belang-rijkste vertegenwoordigers van de alternatieve roots-georiënteerde Amerikaanse muziekstromingen. Het album You Are Not Alone  is het resultaat van deze zeer vruchtbare samenwerking.
Lees verder …


Mr. Tater

Vrijdag 10 september jl. overleed Foster Wiley, voor velen vooral bekend als ‘Mr. Tater’. Een opmerkelijke straatmuzikant die in de straten van Clarksdale zijn liedjes speelde en een vaste verschijning was op lokale bluesfestivals. Met een grote grijns op zijn gezicht musiceerde hij onverstoorbaar voor bluestoeristen uit de hele wereld. Mr. Tater heeft meer dan 12 albums gemaakt en was een van de artiesten uit de prijswinnende documentaire
M for Mississippi’
.

[foto gemaakt tijdens het Juke Joint Festival in Clarksdale, 2010]

Highlands Festival 2010
De tweede editie van het Amersfoortse Highlands Festival kende ook dit jaar weer een prima line-up. De afsluiter op 5 juni was Walter Trout, vooraf gegaan door onder meer Neerlands trots Cuby & the Blizzards, de swingende Sugar Ray met de jonge gitaargod Monster Mike Welch, de Chicago blues van Rockin’ Johnny en een opzwepende Dana Fuchs.

Mijn persoonlijke favoriet van het festival was de bijna legendarische Jimmie Vaughan, die met een lekkere portie Texas blues het publiek in de juiste stemming wist te brengen.
Naar het festivalverslag

The Times They Are A-Changing
Ten overstaan van Amerika’s eerste zwarte president klonk op 9 februari 2010 Sam Cooke’s hymne ‘A Change Is Gonna Come” in het Witte Huis. De song werd uitgevoerd door Yolanda Adams tijdens een concert waarin de liederen van de burgerrechtenbeweging uit de jaren ’50 en ’60 ten gehore werden gebracht. Liederen die de diep gevoelde emoties van de zwarte bevolking vertolkten en een belangrijke inspiratie vormden in de strijd voor gelijke burgerrechten. Het concert in het Witte Huis vond plaats in het kader van de Black History Month.
Bob Dylan schudt de hand van president Obama

Obama noemde het concert een eerbetoon aan de muziek, die heel veel mensen heeft aangezet tot burgerlijke ongehoorzaamheid en heeft bijgedragen aan de massale protestbijeenkomsten van de jaren ’50 en ’60.
Uiteraard trad ook Joan Baez op tijdens deze muzikale viering. De folkzangeres, die bijna als de stem van de beweging kan gelden, kreeg tijdens haar optreden alle aanwezigen mee in een samenzang van “We Shall Overcome”. Verder traden onder meer Smokey Robinson, Natalie Cole en the Blind Boys of Alabama op. The Freedom Singers, die dikwijls samen met Dr. Martin Luther King Jr. ten strijde trokken, zorgden voor een opzwepende uitvoering van “Ain’t Gonna Let Nobody Turn Me ’Round”. En Bob Dylan speelde zijn uit 1964 daterende klassieker “The Times They Are A-Changing”. En voor het eerst klonk de oproep van Dylan in het Witte Huis:
“Come senators, congressmen
Please heed the call
Don’t stand in the doorway
Don’t block up the hall”
Lil’ Dave Thompson gedood bij auto-ongeluk.
Op weg naar huis na een optreden is Mississippi bluesman Lil’ Dave Thompson op 14 februari jl. om het leven gekomen bij een auto-ongeluk op de I-20 in Aiken County, South Carolina. Het laatste optreden van de 40-jarige bluesman in Charleston, South Carolina, was tevens de afsluiting van een succesvolle tour.
De bestuurder van de auto waarin Thompson zat verloor in de vroege ochtenduren de macht over het stuur en raakte van de weg. Lil’ Dave werd uit de wagen geslingerd en was op slag dood.
Op zijn 14de vormde Lil’ Dave Thompson zijn eerste band in Leland, Mississippi, speelde vervolgens met diverse andere bands uit de regio en tourde later met Booba Barnes door het zuiden. Thompson bracht vervolgens met toenemend succes een aantal albums uit en dat is niet in de laatste plaats mede te danken aan zijn jarenlange, intensieve touren door de Verenigde Staten.
(foto gemaakt tijdens het Highway 61 Blues Festival in Leland, Mississippi, 2 juni 2007.)