Drivin’ Dixie – dag 10 t/m 12

Drivin’ Dixie 10:

De afgelopen dagen ben ik een paar keer mensen tegengekomen die mijn boek ‘Reizen door het land van de blues’ van me hadden gekocht. Het is verrassend om lezers tegen te komen en dan ook nog positieve reacties in ontvangst te mogen nemen.
Vanuit Clarksdale zijn we vandaag in zuidelijke richting kriskras door de Mississippi delta gereden om uiteindelijk in Yazoo City te eindigen. We reden hier en daar over onverharde wegen midden tussen de uitgestrekte katoenvelden. Op veel plekken is de katoen trouwens al geoogst. We bezochten onder meer Alligator, een dorp met zo’n 200 inwoners. Bluesmuzikant Robert ‘Bilbo’ Walker heeft hier een bluesclub geopend. De buitenkant van het gebouw is versierd met toepasselijke muurschilderingen.
In Mound Bayou kwam ik een opvallend geklede vrouw tegen en ik vroeg of ik haar mocht fotograferen. Ze vertelde dat ze Laeh heette en op mijn vraag of ze zo uitbundig uitgedost was voor een speciale gelegenheid, antwoordde ze dat ze er altijd zo uit zag. I am a princess, zei ze… OK, aarzelde ik… Well anyway, you look beautiful! Maar toen maakte ze het nog bonter door te vertellen dat ze de Queen of Heaven was.
In Cleveland, Mississippi bezochten we het nieuwe Grammy Museum, waar een stoet aan muzikale helden de revue passeert. De meeste ruimte was ingeruimd voor Stevie Ray Vaughan, Texas-blues gitarist van de buitencategorie. Daarna zijn we doorgegaan naar het B.B. King Museum in Indianola. B.B. King overleed mei vorig jaar en is begraven naast het museum.

Drivin’ Dixie 11:
We’re heading for a situation where there’s no right and no wrong and somebody’s got to draw a line. Ik sprak met twee vrouwelijke Trump-aanhangers en ze waren er van overtuigd dat hij het land kan redden van de wetteloosheid. Trump can restore the line between right and wrong.
Wat ik eventueel zou gaan stemmen, vroegen ze. Hillary, antwoordde ik. Nou, daar waren ze het niet mee eens. Maar zou het ook niet fantastisch zijn om een vrouw in het Witte Huis te hebben, wierp ik tegen. Dat vonden ze ook wel, maar zeker niet Hillary. There are too many questions about her, she’s not honest.
Op tv is het 24/7 discussie over Trump/Hillary, maar onderweg zie ik nauwelijks bordjes met kandidaten in de tuinen. Wel voor lokale functies zoals burgemeester, sheriff en rechter, maar verder nauwelijks. Misschien komt de verkiezingsstrijd nog tot leven hier in het zuiden, maar ik heb de indruk dat het voor veel mensen een kwestie is van kiezen uit twee kwaden.
Vandaag reden we vanuit Yazoo City naar Natchez, Mississippi. Onderweg bezochten we de Chapel of the Cross in Madison, waar de geest van Helen Johnstone regelmatig schijnt rond te spoken. Vier dagen voor hun huwelijk in 1859 verloor Helen haar geliefde door een duel. Haar aanstaande man werd vlak achter de kerk begraven en wenend bracht ze maanden achtereen door naast het graf. Na haar overlijden in 1916 is ze nog regelmatig waargenomen in de kerk en bij het graf…
Maar er is nog een bijzonder verhaal over deze plek, waaraan niet getwijfeld hoeft te worden: de Chapel of the Cross is een episcopale kerk, waar het de gewoonte is dat de graven met de hand worden gegraven door kerkgangers, vrijwilligers en soms ook familieleden. In de droge, bijna steenachtige grond is dat nog een flinke klus die vele uren in beslag neemt. Als het graf gegraven is staan alle vrijwilligers om het graf heen, wordt er een fles whiskey geopend, neemt iedereen een slok en wordt de resterende whiskey in het lege graf gegoten.
In Crystal Springs stonden we voor het gesloten hek van de Warm Springs Cemetery. Het is de plek waar bluesman Tommy Johnson begraven is. Bij Tommy Johnson duikt eigenlijk voor het eerst het verhaal op van een nachtelijke ontmoeting op de crossroads met een mysterieuze figuur die zijn gitaar stemt en hem daarmee, in ruil voor zijn ziel, het talent van een groot bluesgitarist schenkt. Johnson is begraven in een ongemarkeerd graf en de door Bonnie Raitt gefinancierde grafsteen stond al sinds 2001 in de bibliotheek van Crystal Springs omdat de plek waar hij begraven is op privéterrein ligt en de eigenaren niet allerlei ongewenst volk op hun terrein willen hebben. Die kwestie zou inmiddels opgelost zijn, maar toch stonden we voor een gesloten hek.
Tenlotte spraken we uitgebreid met de executive director van de Chamber of Commerce in Hazlehurst, Randall Day. Hij beheert het kleine Mississippi Music Museum in het Amtrak station.

Drivin’ Dixie 12:
Het in het zuiden van Mississippi gelegen Woodville is de hoofdplaats van Wilkinson County. Ruim zes jaar geleden bracht ik een bezoek aan Woodville en het werd een verrassende kennismaking. Beide musea die ik wilde bezoeken waren gesloten, maar ik kreeg gelukkig wel de kans om uitgebreid te praten met bluesman Robert Cage(*).
Vandaag gingen we op weg naar Baton Rouge in Louisiana en onderweg hebben we toch even de afslag naar Woodville genomen om te kijken of we die musea nu wel zouden kunnen bezoeken. No chance, het ene museum was gesloten ondanks een bordje op de deur dat het open zou zijn. Van het andere museum, het African-American Museum, is de vloer bijna helemaal opgegeten door termieten. Dat was zes jaar geleden al zo en er is niks veranderd.
Opnieuw dus een teleurstelling, maar toen kwam de verrassing in de vorm van Wannita, een Afro-Amerikaanse dame die kortgeleden een pand in Woodville heeft gekocht waarin ze een boutique wil openen. Wannita vroeg me wat we kwamen doen in Woodvile en sleepte ons vervolgens mee naar de directeur van de bank, naar de eigenaresse van een vintage restaurant, naar Jimmy die een service salon heeft en Alexander die op zijn 88ste nog een drankwinkel runt. Wannita vond dat we ook beslist nog kennis moesten maken met een paar andere Afro-Amerikaanse ondernemingen, zoals de L& M Bakery, de Hair- en Nailshop en de barbershop. En ondertussen maakten we dan ook nog kennis met de sheriff van Wilkinson County. Wannita was een niet te stoppen wervelwind en we verlieten Woodville dan ook pas na enkele uren.
(*) zie ‘Reizen door het land van de blues‘.

< Terug                                                                                          Vervolg van het reisverslag >