augustus
september
oktober
november 
december
januari
februari

Januari


1-1-1953: Hiram Williams, in countrykringen en ver daarbuiten bekend als Hank Williams, overlijdt in de vroege uren van een ijzig koude nieuwjaarsdag op de achterbank van een auto die hem naar een optreden in Canton, Ohio zal brengen.
Al op jonge leeftijd ziet Hank zich gedwongen te werken, omdat zijn vader door een slechte gezondheid niet in staat is de kost te verdienen. Een carriere in de muziek trekt Hank echter veel meer, maar in het begin wil dat niet erg vlotten. Hij treedt overal in Alabama in kleine clubs op en doet o.m. auditie bij het walhalla van de countrymuziek, de Grand Ole Opry in Nashville, maar dat loopt in eerste instantie helaas uit op een teleurstelling.
Hij gaat zich in die tijd al regelmatig te buiten aan overmatig drankgebruik, waarschijnlijk om zijn onzekerheid de baas te kunnen en vanwege een chronische rugaandoening die hem veel pijn veroorzaakt. Hij werkt een deel van de jaren '40 als songwriter tot hij de kans krijgt om in 1947 zelf een nummer op te nemen en al snel wordt hij gevraagd op te treden in de Louisiana Hayride, een country revue vergelijkbaar met de Grand Ole Opry.
In 1949 breekt hij eindelijk landelijk door met het nummer Lovesick Blues. Met zijn expresssieve en gepassioneerde stijl, waarin het bluesgevoel sterk aanwezig is, weet hij een groot publiek voor zich te winnen en overschrijdt hij de grenzen van de traditionele country. Als songwriter is hij zeer succesvol en scoort hij diverse grote hits zoals Your Cheatin' Heart, I’m So Lonesome I Could Cry, Honky Tonk Blues, You Win Again en Cold, Cold Heart. In zes jaar tijd neemt hij 66 songs op en 37 daarvan worden hits!
Heftig drank- en later ook drugsgebruik maken hem onberekenbaar en onbetrouwbaar in zijn afspraken en dikwijls komt hij niet opdagen voor een optreden. Uiteindelijk leiden drank en drugs er toe dat zijn hart het begeeft en dat 'The Father of Contemporary Country Music' op 29-jarige leeftijd overlijdt. Zijn populariteit is tegen die tijd zo groot dat zijn begrafenis een nationaal gebeuren wordt.
Hank Williams is een grote inspiratiebron voor de latere outlaw country, zoals die werd vertolkt door o.m. Willie Nelson, Johnny Cash, Waylon Jennings en Kris Kristofferson.

1-1-1984: 'The Father of British Blues', zanger/gitarist Alexis Korner, overlijdt op 55-jarige leeftijd aan longkanker.
Samen met Cyril Davies speelt Alexis Korner een zeer vooraanstaande rol in de opkomst van de Britse blues en rhythm and blues; puur Amerikaanse muziek die uiteindelijk door Britse bands teruggebracht wordt naar de Verenigde Staten en over de hele wereld een populair genre wordt.
Korner haalt menig Amerikaanse bluesartiest naar Engeland en in 1961 vormt hij samen met Davies de band Blues Incorporated. De band heeft een min of meer los-vaste bezetting en is in feite de katalysator in de Britse blues boom. In Blues Incorporated spelen onder meer ook Charlie Watts, Ginger Baker en Jack Bruce mee en tijdens optredens spelen soms ook anderen mee zoals bijv. Mick Jagger, John Mayall, Brian Jones, Jimmy Page en Keith Richards. Blues Incorporated vormt daarmee het startpunt voor o.a. The Rolling Stones, Cream, The Animals en ook Led Zeppelin.
Alexis Korner zelf wordt nooit een hele grote naam in de muziekbusiness, zijn betekenis schuilt vooral in het podium dat hij anderen biedt. Korner, een notoire kettingroker, is in de jaren '70 vooral actief met het maken van radioprogramma's.


1-1-1997: Singer/songwriter Townes Van Zandt overlijdt op 52-jarige leeftjd aan de gevolgen van een langdurige verslaving aan drank, drugs en medicijnen. Grote successen heeft hij nooit gekend, maar door veel collega's wordt hij betiteld als een van de beste songwriters in het country-folk repertoire ooit.
Bij leven wordt hij slechts door een beperkt publiek gewaardeerd, alhoewel talloze collega's als Emmylou Harris, Bob Dylan, Neil Young, Steve Earle e.v.a. hem noemen als een van hun belangrijkste invloeden. Pas na zijn dood groeit de belangstelling voor zijn werk en het album 'Live at the Old Quarter' (1977) wordt door veel critici beschouwd als een van de hoogtepunten in de Amerikaanse country/folk georiënteerde muziek.
Townes Van Zandt wordt in 1944 geboren in Fort Worth, Texas, in een tamelijk welgestelde familie. Hij ontwikkelt zich als een buitengewoon intelligente jongeman, maar al voor zijn twintigste wordt hij behandeld voor manisch depressieve storingen. Ook de onderwijscarriere van Van Zandt strandt al vrij snel en op zijn 23ste besluit hij nog slechts voor de muziek te gaan. Hij zegt in grote mate beïnvloed te zijn door de ook uit Texas afkomstige bluesman Lightnin' Hopkins en ook Hank Williams en Bob Dylan worden door hem genoemd als belangrijke inspiratiebronnen.
In zijn laatste levensjaren vergaart de enigszins verlegen Townes Van Zandt meer roem, maar voor een groot deel van zijn leven leeft hij vrij teruggetrokken en treedt hij vooral op in clubs en op kleinere festivals. Zijn consumptie van heroïne, cocaïne en sterke drank is aanzienlijk en hij laat zich, met weinig succes, minstens tien keer opnemen in een afkickkliniek. Ten gevolge van zijn levensstijl kampt hij in de jaren '90 met een zwakke gezondheid en zijn vrijwel constante dronkenschap en grillige karakter maken samenwerken met anderen vaak vrij onmogelijk. Op de dag af 44 jaar na het heengaan van een van zijn grote voorbeelden Hank Williams geeft het hart van Townes Van Zandt het op.


10-1-1976: Na diverse hartaanvallen en jarenlange nierproblemen komt er een einde aan het aardse bestaan van Howlin' Wolf, letterlijk en figuurlijk een van de grootste bluesmannen aller tijden. Met een lengte van bijna twee meter, een stem die je uit duizenden herkent en "three hundred pounds of heavenly joy" maakt Howlin' Wolf een onuitwisbare indruk.
The Wolf wordt in 1910 geboren als Chester Burnett in West Point, Mississippi en van jongs af aan werkt hij al op de plantage. Op zijn 16de ontmoet hij Blind Lemon Jefferson en Charley Patton, die hem de basisbeginselen van het gitaarspel bijbrengt. Howlin' Wolf speelt in de jaren '30 onder meer met Robert Johnson en Sonny Boy Williamson II, maar ondertussen verdient hij zijn boterham vooral met het bewerken van het land.
Na WO II vormt hij een band met onder meer bluesharmonicaspeler James Cotton en in 1951 maakt Sam Philips, de latere ontdekker van Elvis Presley, de eerste plaatopnames van hem voor het Sun-label. Een paar jaar later verkast Howlin' Wolf naar Chicago en wordt daar een van de belangrijkste artiesten van het Chess-label. Hij werkt er nauw samen met Willie Dixon, die als producer, songwriter en bassist een groot aandeel heeft in het succes van Howlin' Wolf. Met zijn rauwe, grommende manier stemgeluid, zijn intense manier van zingen en een ijzersterke begeleidingsband met o.m. de jonge gitarist Hubert Sumlin, scoort hij in de jaren '60 een groot aantal hits. Songs die ook bij het (blanke) rock 'n' roll publiek goed scoren, zoals Wang Dang Doodle, Spoonful, I Ain't Superstitious, Little Red Rooster etc. Howlin' Wolf ontwikkelt zich in die periode, net als John Lee Hooker en Muddy Waters, tot een van de allergrootste vertolkers van de na-oorlogse blues.
In 1970 neemt hij 'The London Howlin' Wolf Sessions' op met de jonge helden Eric Clapton, Steve Winwood, Charlie Watts en Bill Wyman: een erkenning vanuit de rockwereld voor een groot bluesman. In de loop van de jaren '70 neemt zijn populariteit af en ook zijn gezondheid laat steeds meer te wensen over. 
 

17-1-1998: Junior Kimbrough, een van de grote vertolkers van de North Mississippi Hill Country Blues overlijdt in Holly Springs, Mississippi, 67 jaar oud. Slechts vijf jaar eerder maakte hij zijn eerste plaat.
Kimbrough is afkomstig uit een klein gehucht bij Holly Springs, Mississippi en hij is van jongs af aan gegrepen door de muziek. Als kleine jongen speelt hij dikwijls stiekem op de gitaar van zijn vader en zo ontwikkkelt hij al op jonge leeftijd zijn talent. Als Junior iets ouder is speelt hij zo nu en dan in clubs en op feesten allerlei traditionals en covers, maar op een goede dag besluit hij daar mee te stoppen en voortaan alleen nog zijn eigen songs te spelen.
’s Zondags organiseert hij feesten in zijn huis en om zoveel mogelijk mensen binnen te kunnen laten dansen en drinken wordt het meubilair in de tuin gezet. Zijn huis wordt meer en meer een juke joint en hij ziet zich op een gegeven moment genoodzaakt zelf elders woonruimte te huren.
Junior’s Place wordt een enorme trekpleister en zijn populariteit groeit nog meer als hij vanaf zijn 62ste platen uitbrengt op het roemruchte Fat Possum label. Het karakteristieke hypnotiserende, monotone ritme van zijn muziek brengt de luisteraar als het ware in een trance. Muziekjournalist Robert Palmer die ook zijn eerste twee albums produceert omschrijft de muziek als ‘slash-and-drone- trance-blues’. Zelf zegt Kimbrough in een interview: “My songs, they have just the one chord, there’s none of that fancy stuff you hear now, with lots of chords in one song”.
Blues- en rock ‘n’ roll-fans van over de hele wereld bezoeken Junior’s Place in Chulahoma, Mississippi, en zelfs leden van U2, Sonic Youth en The Rolling Stones worden er gespot. Twee jaar na het overlijden van Junior Kimbrough brandt de juke joint helaas tot de grond toe af.

 

24-1-2008: Een benefietconcert is nodig om de begrafenis van David Lee Durham te kunnen betalen, want net als de meeste bluesmannen is Durham bepaald niet rijk geworden van zijn muziek.
David Lee Durham is geboren in 1943 in Sunflower, Mississippi en vanaf zijn twaalfde speelt hij gitaar. Als hij het gitaarspel eenmaal aardig onder de knie heeft begint hij voor een grijpstuiver op te treden. De stijl die hij ontwikkelt is een mix van alle invloeden die hij zich in de loop der jaren heeft eigen gemaakt. "I got a style all my own. I'm twixt between Albert King and B.B. I sort of mix it, but I know it", aldus Durham.
Aanvankelijk met katoenplukken en later met fabriekswerk verdient hij al van jongs af aan de kost en pas na zijn zestigste leert hij lezen. Zijn harde werken weerhoudt hem er echter niet van te doen wat hij het allerliefst doet: zijn publiek laten genieten van de blues. Jarenlang is Durham de voorman van The Ladies' Choice Band, waarmee hij iedere zondagavond optreedt in de vermaarde Club Ebony in Indianola, Mississippi. Verder is de vriendelijke en charmante Durham vooral te zien op lokale en regionale festivals. Met zijn laatste band, The True Blues Band, neemt hij in 2006 het album "Struggling and Straining" op.
David Lee Durham overlijdt onverwachts op 24 januari 2008, slecht 64 jaar oud.
 

29-1-1992: Tot op de laatste dag van zijn leven is Willie Dixon actief in de muziekbusiness. Na een carriere van 50 jaar in de muziekbusiness overlijdt hij op 76-jarige in Burbank, California. Dankzij zijn commerciële inzicht is Dixon een van de weinige bluesartiesten die een fortuin vergaart in de muziek.
Willie Dixon trekt al voor WO II vanuit het arme zuiden naar Chicago en heeft daar allerlei baantjes. Hij is er onder meer redelijk succesvol als zwaargewicht bokser, maar begint toch - net als thuis in Vicksburg, Mississippi - weer bas te spelen en maakt deel uit van verschillende bands in Chicago. Hij komt in dienst bij het legendarische Chess-label, doet heel veel produktiewerk, is daarnaast ook talentscout èn speelt bas met vrijwel alle grote bluesartiesten van die tijd. Willie Dixon wordt gaandeweg een van de belangrijkste figuren in de Chicago-bluesscene. Hij begeleidt mannen als Howlin' Wolf, Muddy Waters, Buddy Guy en Chuck Berry in de studio, maar boven alles is hij een zeer verdienstelijk songwriter en de talloze klassiekers die hij schrijft worden door veel artiesten in de blues- en rock-wereld gecoverd.
Bring It On Home, Spoonful, Hoochie Coochie Man, Little Red Rooster, I Just Wanna Make Love To You: het zijn slechts enkele van de vele hits die hij schrijft. En het zijn uiteindelijk met name de opkomende Britse rhythm and blues-  en rockbands als The Yardbirds, The Rolling Stones, Cream en Led Zeppelin die de songs van Willie Dixon naar een wereldwijd publiek brengen.


begin 1969: De exacte datum is moeilijk te achterhalen maar begin 1969 overlijdt Mississippi bluesman Joe Callicott. Hij is niet meer dan een voetnoot in de officiële geschiedschrijving van de blues, maar insiders weten zijn kleine oeuvre op waarde te schatten. Zijn fingerpicking gitaarstijl doet onwillekeurig denken aan Mississippi John Hurt.
Joe Callicott is in 1900 geboren in Nesbit in het heuvelachtige noorden van Mississippi, ten zuiden van Memphis, Tennessee. Hij wordt muzikaal beïnvloed door de ook uit die regio afkomstige Frank Stokes. Samen met Garfield Akers maakt hij in 1929 opnames in het Peabody Hotel in Memphis. Een jaar later worden er solo-opnames van hem gemaakt, maar die worden nauwelijks opgemerkt. Callicott blijft spelen in de regio samen met zijn muzikale partner Garfield Akers, maar als Akers in 1959 komt te overlijden hangt ook Callicott zijn gitaar aan de wilgen.
In 1967 wordt hij herontdekt door George Mitchel, maar zijn comeback is van zeer korte duur, want begin 1969 is het afgelopen …………